बाळूमामा

दुःख सागरातून नौका, होई सहज पार, 

ज्याला लाभला लाभला, बाळूमामाचा कैवार.

दिन दलित भक्तांचा, खराखुरा हो आधार, 

करुणामूर्ती बाळूमामा, असे देवाचा अवतार.

हाक ऐकून भक्ताची, येई धावून सत्वर, 

त्यांच्या मायेच्या पंखाखाली, सुखी भक्तांचा संसार.

विश्वासाचा दीप तुम्ही, श्रद्धेचा आधार, 

जय जय बाळूमामा, तुम्हा माझा नमस्कार.

                                -----------  तेजाकांत.

पंढरीची वारी

हाती विना आणि टाळ, गंध लावूनी कपाळी.

डोई तुळस आणि, ध्वज भगवा खांद्यावरी.

विठुरायाच्या नामात ,गेली रंगुनीया सारी.

नसे कोणी इथे राव,नसे कोणीही भिकारी.

जात पात विसरूनी, होती एकरूप सारी.

असं एकच ठिकाण, माझ्या पंढरीची वारी.

चुका

चुकत नाहीत असे नाही, 

चुकताततर सारेच मित्रांनो.

फक्त आपली चूक, 

लपवतात सारेच मित्रांनो.

दुसरा कोणी चुकला तर, 

दवंडी गावभर पीटतात मित्रांनो.

आपलं ठेवायचं झाकून आणि दुसऱ्याचं बघायचं वाकून, यालाच तर म्हणतात मित्रांनो.

शंभूराजा

स्वराज्याचा धाकला धनी,

खरंच माझा थोर होता. 

रयतेचं रक्षण करणारा,

स्वराज्याचा रक्षक होता. 

अगम्य साहस बाळगणारा,

महापक्रमी वीर होता. 

सिंहाचेही दात मोजणारा,

शेर शिवबाचा छावा होता. 

शब्दाने लखलखती तलवार, 

नीतीने तो न्याय होता.

शक्तिमान असूनही नम्र,

असा शंभू राजा होता.

अष्टभाषा अवगत असणारा, 

संवाद कलेचा ज्ञानी होता.

किशोर वयातच ग्रंथ लिहिणारा, 

तो विद्वत्तेचा दीप होता.

धगधगत्या छातीची मशाल, 

शत्रूंचा कर्दनकाळ होता

औरंग्याचा अहंकार ठेचणारा, 

शिवधर्माचा वाघ होता.

हसत हसत मरणयातना,

चाळीस दिवस सोसत होता. 

धर्मासाठी बलिदान देणारा,

सच्चा धर्मवीर होता.

हरला नाही जिंकला होता, 

शत्रूंनाही पुरून उरला होता.

होय माझा शंभूराजा, 

खरंच खूप थोर होता.

खरच खूप थोर होता.

मन आणि नशिब

मन आणि नशिबाचं, 

गणित नेहमीच फसतं. 

कारण, 

मनाला नेहमी तेच आवडतं, 

जे नेमकं नशिबात नसतं.

बिरोबा

शिवशंभु चा अवतार, देव काशीलिंग भला, 

पिवळ्या या सोन्यामध्ये, देव न्हावूनिया गेला.

आरेवाडी बनातला, देव सांगलीशी आला.

नवसाचा राजा माझा, बिरोबा  हा झाला.

पूर्वाभिमुख गाभारा, सभा मंडप समोर.

चारी बाजू तटबंदी, मध्ये मंदिर सुंदर.

गाभाऱ्यात  बिरोबा, देव दिसे मनोहर.

तुझ्या दर्शनात देवा, सुख मिळते अपारं.

माझ्या मनातली सल देवा, सारी तुला ठाव.

दु:ख हरुनिया सारे देवा, माझ रक्षण करावं.

गोड मानुनीया घ्यावा देवा, भोळा भक्ती-भाव.

नवसाच्या राजा माझ्या, नवसाला पाव.

तुझ्या राऊळात देवा, कोणी लहानथोर नाही. 

ज्याची भक्ती थोर देवा, तोच भक्त थोर होई. 

तुझ्या आशीर्वादाने देवा, जीवन सफल होई.

तू नवसाला पावतो त्याची, झोळी भरून वाही.

मनातलं गाऱ्हाणं हे, तुझ्या पायी ठेवूनिया. 

भक्त देवा भोळा, तुझ्या भक्तीत रमला.

देव माझा दयाळू, मदतीला धावला. 

नवसाचा राजा माझा, नवसाला पावला.

इशारा

आम्ही विचारावे, तिने नाकारावे, 

हा खेळ आम्ही खेळत राहिलो.

उत्तर तिच्या इशाऱ्यात दडले होते,

आम्ही शब्दात शोधत राहिलो.

इशा-यातला होकार, कधी ना कळला, 

शब्दांचे नकार, पचवित राहीलो.

असे आम्ही अडाणी मजनू,

आयुष्यभर एकटेच राहीलो.