मजनू

जेंव्हा सोडले त्याला लैलेने,
मजनू तेंव्हा खूप रडला.
अन्न-पाणी सोडून म्हणे,
वेड्यासारखा वणवण फिरला.

त्याच लैलेचा कित्ता पुन्हा,
आमच्या लैलेने गिरवला.
तीला वाटले रडेल वेडा,
कपडे फाडुन फिरेल थोडा.

मजनू तर मजनुच होता,
भोळा आणि मवाळ होता.
आमच्या सारखा बारा गावचा,
पाणी तो प्यायला नव्हता.

आसवे तर आम्हीही गाळली,
गाळली फक्त जरा अशी की,
आसवांचे त्या शस्त्र करूनी,
जिवलग तीच्या मैत्रीणीलाच,
सहज आम्ही हो पटवीली.

पटवूनी फक्त थांबलो तर,
आम्ही कसले हो मावळे.
राखीव तीच्या जागेवरती
तीच्याच मैत्रीणीला बसवून,
 गावभर फिरलो आम्ही. 
                ------ तेजाकांत.