विश्रांती

जगण्याच्या या धावपळीत,
शब्दच तो लुप्त झालाय.
ज्याला कधी काळी आम्ही,
विश्रांती असे म्हणायचो.
  
लुप्तही तो (विश्रांती) असा झालाय कि,
आठवणही त्याची येत नाही.
आठवण काढण्याही त्याची थोडी,
विश्रांती आम्हा मिळत नाही.

मिळालीच ती (विश्रांती) थोडी जर का,
सुखावुनी जाऊ आम्हीही.
आमच्यासाठी सुख  याचेही,
नसे आकाशाहुनी छोटे ते.

काय सांगावे आस तिची,
पामरा या लागली किती.
लागली ती ऐका अशी कि,
जैसी लागते चातकास त्या,
पावसाच्या पहिल्या सरीची.

ना जाणतो लाभेल कधी ती,
कि लाभेल अंतास माझ्या.
लाभली तेंव्हा जरी ती,
आनंदे विसावू कवेत तिच्या.
----- तेजाकांत.