आयुष्य सौंदर्याचं

आयुष्य सांगा सौंदर्याचं,
असं किती ते असतं. 
तारुण्याच्या शेवटापर्यंत,
सांगा कुठे ते टिकतं. 
           ------ तेजाकांत

खेळ प्रेमाचा.

लडिवाळ खेळ प्रेमाचा,

प्रेमानेच खेळलो आम्ही. 

लाख वेळा हरलो जरी,

मैदान नाही सोडले आम्ही. 

घट्ट करुनि मन आम्ही,

लाखवेळा नकार झेलला. 

मैदानाचेच काय म्हणता?

प्रतिस्पर्धीही तोच ठेवला. 

कंटाळूनी आम्हा जरी,

गावं आहे सोडले त्यांनी. 

नंबर आमचा पुसणार नाही,

खात्री याची ठेवतो आम्ही. 

कधी ना कधी, चुकून तरी,

आठवण त्यांना येईल आमची. 

आशा हीच धरुनी मनी,

नंबर नाही बदलला आम्ही. 

                       ----- तेजाकांत 

विश्रांती

जगण्याच्या या धावपळीत,
शब्दच तो लुप्त झालाय.
ज्याला कधी काळी आम्ही,
विश्रांती असे म्हणायचो.
  
लुप्तही तो (विश्रांती) असा झालाय कि,
आठवणही त्याची येत नाही.
आठवण काढण्याही त्याची थोडी,
विश्रांती आम्हा मिळत नाही.

मिळालीच ती (विश्रांती) थोडी जर का,
सुखावुनी जाऊ आम्हीही.
आमच्यासाठी सुख  याचेही,
नसे आकाशाहुनी छोटे ते.

काय सांगावे आस तिची,
पामरा या लागली किती.
लागली ती ऐका अशी कि,
जैसी लागते चातकास त्या,
पावसाच्या पहिल्या सरीची.

ना जाणतो लाभेल कधी ती,
कि लाभेल अंतास माझ्या.
लाभली तेंव्हा जरी ती,
आनंदे विसावू कवेत तिच्या.
----- तेजाकांत.

मजनू

जेंव्हा सोडले त्याला लैलेने,
मजनू तेंव्हा खूप रडला.
अन्न-पाणी सोडून म्हणे,
वेड्यासारखा वणवण फिरला.

त्याच लैलेचा कित्ता पुन्हा,
आमच्या लैलेने गिरवला.
तीला वाटले रडेल वेडा,
कपडे फाडुन फिरेल थोडा.

मजनू तर मजनुच होता,
भोळा आणि मवाळ होता.
आमच्या सारखा बारा गावचा,
पाणी तो प्यायला नव्हता.

आसवे तर आम्हीही गाळली,
गाळली फक्त जरा अशी की,
आसवांचे त्या शस्त्र करूनी,
जिवलग तीच्या मैत्रीणीलाच,
सहज आम्ही हो पटवीली.

पटवूनी फक्त थांबलो तर,
आम्ही कसले हो मावळे.
राखीव तीच्या जागेवरती
तीच्याच मैत्रीणीला बसवून,
 गावभर फिरलो आम्ही. 
                ------ तेजाकांत.

झाडाझडती.

लाख वेळा तीने माझी,
आहे झाडाझडती घेतली.
घेतलीही जरा अशी की,
जागा एकही नाही सोडली.

वेगळे काही शोधण्याची,
धडपड तीची खूप होती.
पण तीला सर्व जागी,
तीच होती की सापडली.

सगळीकडे पाहून स्वतःला,
शंका तीची पूर्ण विरली.
विरलीही ती जरा अशी की,
डोळ्यातुनी आसवे झरली.

खरे तर खेळात संशयाच्या,
प्रिया माझी पुरती हरली.
हरुन सुद्धा ती आनंदाने,
मिठीत तेव्हा माझ्या शिरली.
--------- तेजाकांत.

मराठी शायरी (विश्रांती) 5

ना जाणतो लाभेल कधी ती,

कि लाभेल अंतास माझ्या.

लाभली तेंव्हा जरी ती,

आनंदे विसावू कवेत तिच्या.

----- तेजाकांत.

मराठी शायरी (विश्रांती) 4

काय सांगावे आस तिची,

पामरा या लागली किती.

लागली ती ऐका अशी कि,

जैसी लागते चातकास त्या,

पावसाच्या पहिल्या सरीची.

  ----- तेजाकांत.